TÜRKÜLERE DESTAN

Dr.Mehmet GÜNEŞ

*

                   Oğlum Ahmet Kürşad’a

 *

                   – I –

*

Yanık yüreklerden yâre yakılan,

Bir içli destandır bizim türküler.

Gönülden çağlayıp dile dökülen,

Kutlu bir fermandır bizim türküler.

*

Bir dut dalı can bulunca ellerde,

Yaslayıp başını yatar kollarda,

Hangi duygu dile gelmez tellerde,

Bağlamaya şandır bizim türküler.

*

Saz ustası; üstâdından el tutar,

Yüreklere mızrap vurur, tel tutar,

Perdelerde uzun ince yol tutar,

Cihânı seyrandır bizim türküler.

*

Asırların nefesinden iz vardır,

Sevdâ ateşinden kalmış köz vardır,

Her “âh”ın içinde bin bir söz vardır,

Ehline ayândır bizim türküler.

*

Türkü vardır; şâhı dize getirir,

Türkü vardır; Kaf Dağı’nda oturur,

Türkü vardır; bizi alıp götürür,

Bir tayy-i mekândır bizim türküler.

*

Bir pîrin bâdesi, bir dost selâmı,

Bir şiir nefesi, bir aşk kelâmı,

Gül Yüzlü Güzel’e “Gül”ihtirâmı,

Hak’tan armağandır bizim türküler.    

*

Mısralarda ışır gönül terimiz,

İçinde saklıdır ruh cevherimiz,

Ata yâdigârı mücevherimiz,

Cânımacânândırbizim türküler.

 *

Sevincin, elemin, aşkın, hicrânın,

Hayata hükmeden en sıcak ânın,

Türkülerde atar nabzı zamanın,

Yaşanmış devrândır bizim türküler.

*

Düğünde, dernekte, toyda söylenir,

Şehirde, yaylada, köyde söylenir,

Halayda, sinsinde, çayda söylenir,

Cenkte mehterândır bizim türküler.

*

Davul vurur, kıt’aları titretir,

Çalar zurna, gök kubbeyi inletir,

Hüznü nefes nefesmey’de dinletir,

Sîneyi yakandır bizim türküler.

*

Şiir, kanatlanır sazın telinde,

 Ezgiler demlenir zaman selinde,

Nağme aşka gelir âşık dilinde;

 Edeptir, erkândır bizim türküler.

*

Güneş’in gönlüne düşmüş sevdâdır,

Yürek sızısına derttir, devâdır,

Baraktır, zeybektir, uzun havadır,

Hoyrattır, tatyandır bizim türküler.

 *

                 – II –

*

Yunus gibi “Gül” aşkını anlatan,

Karacoğlan koşmasını dinleten,

Köroğlu’yla Çamlıbel’i inleten,

Bir ulu dîvandır bizim türküler.

*

Emrah, duyguların saçını tarar,

Sümmânî, hakîkatnûrunu arar,

Dertli, gözyaşını kalbe oya’lar,

İncidir, mercandır bizim türküler.

*

Gevherî, yürekler dağlayıp gider,

Seyrânî, dillerde çağlayıp gider,

Derdiçok, derdine ağlayıp gider,

Âşığa meydandır bizim türküler.

*

Leylâ, Mecnun olup çöle çıkarmış,

Kamber’in gönlünde tek Arzu varmış,

Aslı varsa Kerem aşkı yakarmış;

Bir fasl-ı hazandır bizim türküler.

 *

Ferhat dile gelir dağdaki izde,

Bir Şirin ses verir yüreğimizde

Duygular dizeye kanattır bizde,

Ölümsüz ozandır bizim türküler.

*

Erenlerin divanına duranlar,

Pir Sultan’la saza nakış vuranlar,

“Gelin canlar” diye semah kuranlar,

Candan öte candır bizim türküler.

*

Her ezgisi ilmik ilmik dokunur,

Her dizesi perde perde okunur,

Her yanık yüreğebir mızrap vurur,

Mâşerî vicdandır bizim türküler.

 *

“Kırklar Meclisi”ndemestâne olur,

“Haydar”, “dâr’adüşer”divâne olur,

Dil tutuşur, teller pervâne olur,

Gönülde sultandır bizim türküler.

*

Dadaloğlu söyler son nefesinde,

Bozlaklar “Bozkırın Tezenesi”nde,

“Zahidem” yaş döker yanık sesinde

Yâr ile yârandır bizim türküler.

*

Mahzûnî, gönülden gönüle akar,

Veysel’in sözleri bahara çıkar,

Davut Sulârî’nin sazında efkâr,

Nidâ’ya lisandır bizim türküler.

*

Türk’ü söyler türkü…Türküler destan,

“Yurttan Sesler” ile ses verir vatan,

Doğudan batıya bizi anlatan,

Emsâlsiz romandır bizim türküler.

*

Bir ömür türküler peşinde gezen,

Ezgiler derleyip nağmeler süzen,

Çiçekler açanda der “Sarısözen”;

Bal dolu kovandır bizim türküler.

*

                   – III –

 *

“Gizli sırlarımı âşikâr” eder,

Sırra kadem basar, sır olup gider,

“Bir yiğit gurbete” düşünce ne der?

Hâle tercümandır bizim türküler.

*

İnliyor “hicrimden”bağrımdaki taş,

“Gül yüzlüm”; cemâlin, gözlerimde yaş,

“Gam, gasâvet, keder” bana arkadaş,

Hazin bir mîzandır bizim türküler.

*

“Fitil işler” kalbimdeki yaraya,

“Selvi boylum” hasret girdi araya,

Diyârı gurbette döndüm çıraya,

Buğulu dumandır bizim türküler.

*

“Kara bahta, kem tâlihe” sitemli,

Felek vurmuş, bakışları elemli,

Yine yağmur yağmış, gözleri nemli,

Bir ebr-i nisandır bizim türküler.

*

Bulut gelir, kirpiklere yaslanır,

“Kırmızı gül” gözyaşıyla ıslanır,

“Nenni” deyi yavrusuna seslenir,

Vuslattır, hicrandır bizim türküler.

*

Gönül goncasına “höllük eleyen”,

Hayâlleri umutlara beleyen,

“Ayrılık” derdinden “Aman” dileyen,

“Gam yüklü” kervandır bizim türküler.

 *

“Bayram” gelir, yüreklere “kan damlar”,

Sînemize demir atar akşamlar,

Her ağıt duyanda göğerir gamlar,

Âh ile figandır bizim türküler.

*

Kırık havaların kıvraktır hâli,

Dağıtır kasveti, döker melâli,

“Havuzu dolanan” ezgi misâli,

Bâzen de fettandır bizim türküler.

*

“Bulguru kaynatıp” bir fasıl açar,

“Güzeller içinde” kendinden geçer,

“Allı turnam” gibi neşeyle uçar,

Ak saçlı civandır bizim türküler.

*

Bir bakarsın “pencereden kar” gelir,

Her mısraın menziline yâr gelir,

“Gönül Dağı” türkülere dar gelir,

Sâhilsiz ummandır bizim türküler.

*

“Uğrun uğrun kaş altından” baktırır,

Mor sümbülü, gül sîneye taktırır,

“Yeşil köşkün lambasını” yaktırır,

İlâhî ihsandır bizim türküler.

 *

“Garip bülbül gibi” gülleri deren,

“Seyreyle” diyerek gönlünü veren,

“Kudret-i Mevlâ”yaduâ gönderen,

Rahmân’a mihmandır bizim türküler.

 *

                      – IV – 

*

“Yemen”i yâd edip ağıtlar yakmış,

“Tez gel ağam” diye yollara bakmış,

Hüznün her rengini mîras bırakmış,

Yaralı ceylandır bizim türküler.

*

“Çanakkale” içre “Aynalı Çarşı”,

“On beşliler” gider düşmana karşı,

Sessiz hıçkırıklar inletir arşı,

Kırılmış fidandır bizim türküler.

*

“Çamlığın başını” bir tütün alır,

Aşkın her çıngısı “Sürmeli” olur,

“Seher vakti” yol gösterir, yol bulur,

Dertliye dermandır bizim türküler.

 *

“Kırklar Dağı”ndaki“Turnalar” hasta,

“Kınayı getiren”“aney”ler yasta,

Karşı dağı “duman kaplar” Sivas’ta,

“Kar ile boran”dır bizim türküler.

*

“Diyarbekir”, Güzelses’le“şâd akar”,

“Urfa Dağları”ndan marallarbakar,

“Çayda”ki“çıra”yı bir gazel yakar,

Âteş-i sûzândır bizim türküler.

*

“Maraş’tan bir habar” geliyor bize,

“Merik kan kusuyor”, ne hâcet söze,

Mezar kazılınca “sıladan yüze”,

Taşı ağlatandır bizim türküler.

*

“Çeşm-i siyahım”la derdim uyandı,

“Bir of çektim” dağlar kana boyandı,

“Yandı Çukurova”âhımdan yandı,

Dilde “Mihriban”dır bizim türküler.

*

Karadeniz kemençeyle coşuyor,

Her nağme içinde hüzün taşıyor,

“Eşref Bey Ağıdı” yürek deşiyor,

Hançerden yamandırbizim türküler.

*

Yaz “Kâtibim”; “Gemilerde tâlim var”,

İstanbul’da “Bahriyeli yârim var”,

“Aman doktor” benim dertli hâlim var,

Hastaya Lokman’dır bizim türküler.

*

“BitezYalısı”nda oturur zeybek,

“Çökertme” söyleyip, diz vurur zeybek,

Efeden kızana dik durur zeybek,

Zâlime isyandır bizim türküler.

*

Meriç, selâm söyler dertli Aras’a,

Erciyes el eder Ağrı’ya, Kars’a,

“Ezgiden bir köprü” nerede varsa,

Oraya revândır bizim türküler.

*

“Şu uzun gecenin” yorgun düşünde,

Erzurum’da “Sarı Gelin” peşinde,

Hasret ocağının aşk ateşinde,

Aşk-ı gülistandır bizim türküler.

 *

                    – V –

*

Tutsak sevdâlara, sürgün düşlere,

Ay-Yıldız aşkına vurgun düşlere,

Yâd ellerde kalmış yorgun düşlere,

En kuytu limandır bizim türküler.

*

İsimleri “mahnı” olur, “yır” olur,

Çalgıları “kopuz” olur, “tar” olur,

Hudutlar ötesi nazlı yâr olur,

Seyrân-ı Tûran’dır bizim türküler.

*

“Güzel Türkistan”ınâzatlık sesi,

Bir “sönmez çerağ”ın soylu nefesi

İstiklâl aşkının gülümsemesi

Göklerde “Çolpan”dır[1] bizim türküler.

*

Ay hüzünle doğar Altay Dağı’nda,

“Kuşlar hem feryat”tır dostunbağında,

Issık Gölü titrer yâr dudağında,

Göygöl’dür, Turfan’dır bizim türküler.

*

Yesevî’den dinle gönül dilimi,

Buhârâ anlatsın “kalb-i selîm”i,

“Gül” aşkına meftûnmânâ iklimi,

Hikmet”tir, irfandır bizim türküler.

*

Kırım’da kırılır, Kerkük’te yanar,

Karabağ deyince yarası kanar,

“Gülleri soldu” mu deliye döner,

Bülbül-i nâlândır bizim türküler.

*

“Altın hızma” diyen dil pârepâre,

“Mum kimin yanarım”, “gayrı ne çâre”

“Arda boylarında” kaldım bîçâre,

Dîde-i giryândır bizim türküler.

*

“Ramizem”in gözlerinde hasret var,

“Alişim”in yüreğinde gurbet var,

Duygular hicranlı, yine hicret var,

“Zülfü perişan”dır bizim türküler.

*

“Estergon Kal’ası” ya şimdi neyler?

“Akmam” diyen “Tuna” neyi dert eyler?

“Beşparmak Dağları” bize ne söyler?

Bayraktaki kandır bizim türküler.

*

Sen nerdesin“Gara gözlü ay balam”,

“Men sana hayran”ım“gadalar alam”,

Yürekten yüreğe “mehebbet salam”,

“Gözele gurban”dır bizim türküler.

*

Saz çalanda ruhumuzu kuş eyler,

Bu türküler gönlümüzü cûş eyler,

Üsküp’le Taşkent’i bize eş eyler,

Turkuaz nişandır bizim türküler.

 *

Gönül cemresidir, aşk mayasıdır,

Bu toprağın sevincidir, yasıdır,

Güneş’in sevdâsı, sözün hasıdır,

Gülzâr-ı vatandır bizim türküler.

 *

Dr. Mehmet GÜNEŞ

[1]Abdulhamid Süleyman Çolpan: 1897’de Özbekistan’ın FerganaVilâyeti’ne bağlı Andican şehrinde doğan, Türkistan’ın bağımsızlığı için çalışan, Sovyet yönetimi tarafından pek çok kez tutuklanan ve 1938 yılında kurşuna dizilerek şehit edilen Uluğ Türkistan’ın millî şâiridir. Türkistan halkının en çok sevdiği  Abdulhamid Süleyman’ın mahlası “Çolpan”(Çoban Yıldızı)’dır. Çolpan’ın birçok şiiri bestelenmiş olup, en önemli şiir kitabı “Oyganış” (Uyanış)’tır. 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram