SEN GİTTİN

 – MEHMET OSMANOĞLU

*

sen gittin

hüzünler beri geldi

yıldızlar çekildi göğümden

mehtabı hiç görmedim

senden sonra

bana mı öyle geliyor

dedim

evet

dedi

yıldızlar her zamanki yerinde

ay ışığı çok vakit

aydınlatır gecenin yüzünü

benim içim titrer

sen öyle elemli seyrederken

gökyüzünü

sen gittin

dolmadı içimde bıraktığın boşluk

tebessümler

dudağımdan öteye geçmedi

bir yanı eksik kaldı her sevincin

içimdeki çocuğun

hep öksüz bir yanı

herkes mi böyle

dedim

hayır

dedi

her kalan içlenmez senin kadar

her gidene

bırak beni

sen de biraz

gündüzün ellerinden tutmayı dene

sen gittin

ırmaklar göle döndü

küle

ocaktaki ateşim

sızılar sol yanımda

kalıcı misafirim

geçmeyen yara bilir misin

dedim

evet

dedi

zamansız gidişlerin yarası

kapanmaz hiçbir zaman

sen yasla başını göğsüme

ağla biraz

hicranlarını an

sen gittin

soluğun canımdan çekildi

gözlerin

kapattı gözlerimi renklere

pencereme

hayalini koydum her sabah

giden geri gelir mi

dedim

bilmem

dedi

kimine göre gelmez

hiç gitmemiştir kimine göre

ben

dedim

ikincisiyim

ama yine de

seni çok özledim anne

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram