ŞAMANIN SİSLİ ÇÖLÜ

*ALİ RIFAT ARKU

*

İki yanımdan akıyor

iki ulu nehir

arzın endamında bir telaş

tutkuya yaltaklanıyor korku

kuşkuyla oyanışırken zamanın koynunda

binbir yalanı damıtırken gözlerin

anladım ki

her halinle kal diyecek kadar insan değilim

Etin çizdiği sınırda durmuyor düşler

yelken bezlerine sinmişken

dokumacı kızların ellerinin sıcaklığı

efsunlu bir kokuyu rüzgara sererken

aşk dolu bakışlar

dilimin çözünürlüğünde eriyor harfler

sen okuma yazma bilmeyen bir çığırtkanlığı

dudaklarında gülümserken

dönüşü olmayan yollar kendine dönüyor

şamanın sisli çölünde

Issız gölegeleri vuruyor güneş

kendinden kaçıyor ışığın perdeli yüzü

kabaran sıcakta cehennem tatbikatı

alın morla sarmaş dolaş olmasından

geriye hüzünlü bir kent kalıyor

en nadide kelimelerle kurulmuş

Bir soytarı kibir ordusunun başında

gülümseyen her varlığa dil çıkarıyor

henüz yerle gök ışıkları söndürmeden

suyun şehveti geceyi ıslatıyor

soluksuz yatıyor tuğlalar

ince ve kaba sıvanın altında

ucu ısırılmış bir aşkı çöpe atıyor zaman

bir gidişin homurtuları arasında

Bir noktanın altı üstüne geliyor

çivi izli bir duvarı terk ederken çerçeveler

dilimin toprağını aşındırmaktan vazgeç

kirlenmemiş bir yüze

ağıt yakacak boşluk yok yeryüzünde

söylenen her söz bu yüzden yavan

*

26/08/2013

İSTANBUL

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir