KALB-İ MEKSUR

MEHMET OSMANOĞLU

*

sabır isminden mülhem içlenmiş duaları

yazgılanmış alnına tecellisi kaderin

mim gibi kıvrılsa da sol yanına elemi

mıhlanmış bakışları gökyüzünü süzmede

ne ki özge kulunu huzurunda istiyor

en yanık tazarruyla yelken açtırıp göğe

kalbinin derininde kanayan yarasına

ki böylece katından rahmet buğusu değsin

o yürek ne eşsiz ve geniş bir vadi imiş

kaldırılmaz yükünü vermezdi ya Zül Celâl

dilinde teyellenen umut türküleridir

çekilmez görülse de omzunda asılı yük

ufukta sükûnetle bazen yanıp da sönen

tutunup ellerinden efildeyen ışığın

çıngılanan gözleri sanki alev denizi

hüznün yıkık çehresi nasır tutmuş içinde

lâ havleyle müeyyed sarmalanmış hissiyat

rıza ufuklarında gezinen gönlü meksur

yüzünde çizgilenmiş yılların yorgunluğu

bir teşehhüt miktarı gölgelenen ruhuyla

sırrından imtihanın düşen payına tufan

sendelenen gövdesi su almayan bir gemi

dimdik ayakta tutan imanıydı çelikten

ve içten tevekkülü emanetin Rabb’ine

gidilecek yol varmış aşkın mertebesinde

demirden leblebi ki ham dervişe verilmez

mükafatı gözleri kamaştıran teessür

dudağına acıdan bir tebessüm konduran

karanlık sürmez elbet söker bir zaman şafak

irem rayihasını getirir bir rûzigâr

Allah bâki ve yalnız O’nadır ilticası

karanlıklar yırtılır secdesinin şavkıyla.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram