ÇIĞLIK

 – FAİK KUMRU

*
Bin yıllık maziden yükselen çığlık,

İçimi yakıyor köz bırakmıyor.

Şimdiyse etrafı sarmış karanlık,

Nehirler kirlendi berrak akmıyor.

*
Eller kollar bağlı, kulaklar sağır

Hakikat komada, adalet mevta.

İmbik süzemiyor sözler çok ağır

Ağızlar har gibi vuruyor yafta.

*

Hıyanet revaçta, ellerde hançer.

Hain sevinirken yiğit telaşta.

Vatanı dâr’ül-harp insanı naçar,

Millet nan’a muhtaç hırsız beleşte.

*

Miras haramiye düştü emanet,

Masumlar inliyor eller habersiz.

El açmış semaya bekler sıyanet,

Alın terlemiyor yollar rehbersiz.

*

Haneyi gasp etmiş mütrefin güruh,

Takatim yetmiyor, gözlerim yaşlı.

Çirkine mübah der, güzele mekruh,

Hem çalar hem oynar cebi maaşlı

*

Emaneti taşırım dağları aşıp

Yüreğim çatlasa düşürmem asla.

Kendime acımam doğruya şaşıp

Niyetim halistir gönlü kıyasla.

*
Sözün sözüm olsun bir yemin gibi,

Hedefe yürürken tek nefes kalsın.

Doğruya kılavuz her emin gibi,

Çözüver düğümü âlem ders alsın.

*

Derdine düşmüşüm, gamlı ömrümün

Ağızlar mühürlü hiç ses vermiyor.

İsmini haykırdım kutlu devrimin,

Yürekler mecalsiz sırra ermiyor.

*

Ne varsa mazide birikmiş meğer

Her yanlış kendini aşikâr eyler.

Son nefesin vakti gizliyse eğer,

Dilim lâl olsa da ahvalim söyler.

*
Mukadderse ölüm bu taşlı yolda,

Gözümdeki perde iner yavaşça.

Can kuşum tünerken bir kırık dalda

Bir veda mektubu bıraksam hoşça.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram