BİR KÖREBE OYUNU

 – BURHAN KAZIM ÇALIK

 *

bir zaman gelir ve sen kaybolursun sırlanırsın

kayıplara karışırsın göçmen kuş olur uçar

                                                   gizemlenirsin

yerini yurdunu bilmem ilahi tını sesini duymam

öyle ki şahsımca özlenirsin

uzaklarda bir yerlerde gizlenirsin göremem varlığını 

kaybetmekten korkarmış insan bir kez sevgisinden 

bu oyunun adı körebedir ve benim hep seni arayan

öyle ki gözümdeki bağdır ayıran şen esintisinden

sorup soruştursam sebebine meraklanırlar ilgimin

istemem öykümün büyüsü bozulsun anlatamam

iyi anlaşsam arkadaş olsam her ne kadar sözcüklerle

öyle ki bilinmezlik girdabından meçhule sürseler

                                                             kurtulamam

yalan olur yazdıklarımın karşılığı vardır sende desem

neden yok olasın ansızın bu ellerden bu diyarlardan

geri gelecek hayalleri çöl rüzgârlarıyla beraber esen

öyle ki ellerin çekip almıştı bungun darlardan

birdenbire ince bir ümit ışığı yanmıştı gönlümde

oysa sen her daim sıcaktın, her zaman güleçtin

benimse uzadıkça uzuyordu çıkmazlar önümde

öyle ki ne diye bozgun bağımdan geçtin

gençlik olmazlara meyillenmekle kısaldıkça kısaldı

ders alamamışım ki yine renklendi yürek bu yaz 

                                                        günü doğumu 

temmuz son asrın en kuvvetli güneşini getirdi 

öyle ki duramadı dallarda meyveler boğumu 

yere düşenlerden geçenlerde bir file toplamıştık

sen saçlarını yellere savurmuştun güzelimdin                

sınırları hiçe sayan Kızılelma çiçeklerini koklamıştık

öyle ki ezelimdin

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram