YEŞİL SUSKUNLUĞU

– FİLİZ KALKIŞIM ÇOLAK

*

yeşile sar bedenimi sevdiğim
giderken benden gözleri mavilerinin

akarken koynuna tanyelinin
çocukluğumun kavak püskülünden düşleri

küçük bir kızın umutlarından alırken
bıçak suskunluğu yokluğunu
usulca körfezin kan ağartısına bırak

tek damla katre akmadan yağmurun sinesinden hasretine
küserken dudakları bülbüllerin gençliğimi
başı dibi düğümlü bir gömleğin kucağına

lavanta kınası kokulu masumiyetimin kundağına sar

sevdanı sayıklayan sevmelerimin yetim yanını

karanfilleri yak giderayak
gök kubbenin seherlere eğilen sancılarına
ellerim kapanıp bir daha dileyemezken seni yaradan’dan

denizin karayelde salınan siyah saçlarından

ak boynuna as künyemi

anamın tarhana kokulu ellerinden kopsun kıyametine

yaşımın gelincik çiçekleri

gözlerimin yollarında kalan bakışlarına
takılsın düşlerimden arda kalan papatyalar

susarken ceninler doğmayan çığlıklarımı
kefenimin dilkeşhaveran makamında ağlayan yeşillerine

ah sevdiğim
acılarımın üzerine sessizce ört beni

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram