YAŞAYAN ÖLÜLER TUTANAĞI

*İLKER GÜLBAHAR

*

Tek

yönlü hüznün arka sokaklarında kopar tufan

sarı güz çiçekleri boy verir ıssızlaşan parklarda

Cılız

ışıklar aydınlatmaz kalbin kaldırımlarını

en kötüsü bir başına kalmaktır ocak soğuğunda

Dudak

aralarında nefessiz elgin gülüşmeler

dört duvar arasına sıkışır hoyrat yaşam

Senden

başkası görmez reyhanların üşüdüğünü

bir sen bilirsin kuş kanatlarında rüzgarları

Bahtında

yalın bir rüyadır düş perdesinde / umut

gönyesinde eğik eksen / yandığınla kalırsın

Yutkunduğunu

görür acı bir siren tırmanır gökyüzüne

bilmezsin kuşlar mı dokunur seslere

yoksa sesler midir kollarda ağırlaşan veba

Sarınıp

tirşe bir derinlikte titreşen gece

uzanır zambaklar ülkesinde soluk soğuk

ılık mevsimler geçer omuzların hizasından

Küçülsen

eritir ihtiras buz kütlesini ateş büyürken

pencereye yaslanmış alın üşür elbet

cama buğulu bir uzak bırakır kirpikler

Hırsından

serilir helezonla boşluğa ölüler

iki ray arasında yuvarlanır ruh kılıfı

içinde bilmem kaç makinist çığlığı

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram