YALNIZLIK

*Mehmet OSMANOĞLU        

*

Gün devrilip el ayak çekilince sokaktan

Kor gibi yalnızlığın bağrına gömülürsün.

Yanıp sönen hayaller bir el eder uzaktan,

Kuşanıp yağmurunu bir boşluğa yürürsün.

*

Sessiz bir feryat düşer, sükûtun ortasına

Her şey, herkes yabancı kesilir birden sana

Sığınsan da kırık bir umudun arkasına

Vuslatın sılasından hicrana sürülürsün.

*

Vehimlerin şehkası çınlatır kulağını,

Issızlık yüreğine dokumuştur ağını.

Göremezken karanlıkta solunu ve sağını

Bir dehlizin sonunda bir uçurum görürsün.

*

Gecenin kollarına bırakırsın kendini,

Hafif bir rüzgâr okşar anne gibi tenini,

Sislenmiş hatıralar sarıp sarmalar seni

Örselenmiş kalbinle maziye süzülürsün.

*

Irarsın üzerine üşüşen gölgelerle,

Bilemezsin nereye varılır bu seferle.

Yılların suretine serdiği çizgilerle

İnce ince kıyılır, ezilir, üzülürsün.

*

Şehrin son ışıkları çekilir üzerinden.

Son bir bûse alırsın solgun gülüşlerinden.

El çekip allı morlu ipeksi düşlerinden,

Titreyen renklerinle siyaha dökülürsün.

*

Sen yürürsün, yol yürür; sen bitersin, yol bitmez.

Çığlık atsan da artık kimsecikler işitmez.

Siluetin noktaya dönüşür de nihayet

Uzayan ufuklarda küçülür, küçülürsün…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram