VUSLAT EŞİĞİ

-MEHMET OSMANOĞLU

*

yine bir şafak söktü, gün yük/seldi üstüme

geceleri sağaltan gamzenle uyanmadım

bir inkisarla daha boyun büktü düşlerim

visâlinin rengine bugün de boyanmadım

*

baygın soluklarıma can umdum nefesinden

çölleşen topraklarım yağmur bekler sesinden

müjganından savrulan aşkın  şeraresinden

deryalar tutuştu da, ben bir zerre yanmadım

*

lutfedip düş benim de bir kor gibi ruhuma

yansın hezeyanlarım süzülüp de ufkuna

şefkat bulutlarından çağlayan yağmuruna

tutuldum sırılsıklam, bir damla ıslanmadım

*

görmedim, her geceme yüz-i mâh’ın doğdu da

farketmedim, ışığın kalbime dokundu da

iklimin âb-ı hayat ırmağını sundu da

yüklenip kirlerimi suyunda yıkanmadım

*

gel gitlere tutuldum, sendelendim kimi dem

baş kaldırdı, gelmedi, bazen peşimden gölgem

netameli sulara yelken açtı da gövdem

yine kırdım dümeni, incisine kanmadım

*

gezindim herkes gibi ben de türlü şehirde

nefes de alıyordum bakınca zevahirde

sürüklenip durdum da çamur yüklü nehirde

sen içimde oldukça, duruldum, bulanmadım

*

sendin karanlıklarda ay’ca ışıtan beni

esrik hülyalarımda tülce kuşatan beni

nefes nefes üfleyip düşçe yaşatan beni

her dem seni içtim de, hiçbir günâ kanmadım

*

mevsimler hazan oldu eylül nakışlı soldum

fırtına boran oldu toz dumanda kayboldum

âlem gülistân oldu bense mürg-i bâğ oldum

senden gayrı bir gülün yaprağına konmadım

*

nicedir yollarında vuslat beklemekteyim

umudumu her şafak vakti bilemekteyim

her kırık niyazımda seni dilemekteyim

eşiğinde durmaktan  serzenip usanmadım.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram