VECA

*Sevim Açıkbaş

*

Sevdanın kurşunu göğüs kafesimi deldi

gül bahçesinden giden her yol sancılardan cefa 

hüzne şahitlik ediyor ruhumun benimsediği geceler

günahkâr bir beden avuçlayarak öldürdü zamanı

Karanlık koynuna saklamış şafağı 

göğsümün kuyusuna yuva yapmış sensizlik

kelimeler kirpiğime asılı gözyaşlarımın idamını verdi

kelimelerin hakikati idam sehpasına vurulan tekme

Geçmişin akrebi saplandı kalbime

ruhuma çakıldı yelkovan özleminin biçtiği dakikalar

iki ucundan iliklendi akşamın kara çarşafı

saatler zamana bölünmüştü geceler sana yanmıştı 

Ruhumun omuzları düştü boynuma dolandı sensizlik 

kırık tebessümlerim siyaha bulandı da kayboldu 

içim dağınık varlığım yerle yeksan

cehennemin yamaçlarına itti yokluğun beni

Avuçlarım daim yaralı tebessümlerim kırık

geçmişin üstüne geçmiş gözlerime devrildi veca

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir