VARDİYA

– İLKER GÜLBAHAR

*

doldurdum

neyim var neyim yoksa

anı havuzu ceplerimden

herkese

ağzı kulaklarında

kendine küskün bir çocuk

ödünç

alınan bir kitabın arasında

kurutulmuş gülhatmi yaprağı gibi

tren

katarları geçen

yanık türkülü gecelerin yamacına

ya da

alacağında umsuluk olmuş

bir ırgatın limonsu yüzüyle

yani

sönmek üzere bir yıldız

açık uçlu bir öykünün giritf sonu belki

anakentin kesilmiş sarı ışıklarında

tek yönlü ve yamalı asfalt yollarından

dikenli

bir yalnızlıkta yayan yapıldak

heybesi boş / matarası bir yudum su

aslında

isimsiz bir çiçek / ipi kopmuş uçurtma

kiraz ağacında boş salıncak

ve kendimizden

önce güne uyanan c/an kırıklarını

gecenin çekmecelerine

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram