UZAK BAHAR

 – MEHMET OSMANOĞLU

*

bu bahar uzaklardan aşıp gelen bir bahar

bucemrede sankibir anne müşfikliği var

konar tüm bahçelere rengin görüntüsüyle

her tohumu sarmalar canfeza örtüsüyle

gök denizinde güneş bir çalımla yüzerken

o mağrur ziyasını nasıl söndürür derken

bulutlar bir hışımla belirir âsumanda

duyulur şimşeklerin gürültüsü bir anda

yüklenmiş sinesinden yağar toprağa rahmet

biter hülyalar için güzden kalma esaret

tutunur ellerinden pür telaş bir ışığın

şevkle dolar kalbine bu bahar her aşığın

sonra toprak kokusu sarıverir her yanı

diriliş musikisi dinlendirir zamanı

yerin yorgun yüzünde tebessümler açılır

nisan çeşmelerinden ab-ı hayat saçılır

ve çiçekler doğrulur düştükleri yerlerden

dönerler bir kış günü çıktıkları seferden

mehtap esrik salınır bahar akşamlarında

yıldızlar toy’a durur göğün yamaçlarında

rüzgârın heybesinde ne müjdeler yüklüdür

her şarkıda nazlı ve gizli hayal saklıdır

kuş ve çocuk sesleri yol bulur içimize

şen besteler oturur yorulmuş dilimize

bir garip hüzne çıkar fakat yine fikrimiz

ne ki bahar olsa da erir saatlerimiz

hicranlar hatırlanıp tırmalar kalbimizi

bu his ölgün sükûta alıp götürür bizi

bu döngü evet sürer bilmem kaç bin senedir

akış zevale değil ebed sahibinedir

her baharda yeniden filizlenir tabiat

eskitse de aynalar bizi güneş ve saat.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram