SÜKÛT ŞEHRİ

– İLKER GÜLBAHAR

*

gönüllü

hüzün mahkumuyum

cezamı süreğen yazdılar zabıtlara

kimse bilmek istemiyor

niçin sızıyor düşümün lambalarından

karanlıkla ve koğuş taşlarıyla

konuşan ışık hüzmeleri

nerededir umut apoletim

kim saklamış ufkumun mavisini

paslı mazgallar niçin sırtımdadır

birazdan

ayak sesleri yankılanır koridorlardan

tak tak tak

asma kilitlerde anahtar şıngırtıları

kemerleri kelepçeli gardiyanlar

dirensem pencereme kurşun yağdırırlar

karşı koysam dipçikler sıralanır omzuma

ellerimi bağlarlar 

kollarımı ve gözlerimi

alır götürürler sürüye sürüye

-dizlerim kan çizer kaldırım taşlarına-

küpeştesi mavi

kürekleri yosun tutmuş mayınlı bir filikaya

kimse bilmiyor

gönüllü bir mahkumum

belki duydunuz

sükût adlı bir şehir diyorlar

infaz mekânım

amansız yolculukta

aç ve susuz

yorgun ve uykulu

dingin ama tedirgin

kaç güneş batacak dalgaların üstünden

kaç sabaha uyanacağım belli değil

cezama razı gelsem

kalp giyotini nokta koyacak soluğuma

ellerinden kurtulsam vicdanım öldürür

dedim ya gönüllüyüm

mahkumum

cezamı süreğen yazdılar zabıtlara

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram