SU VE KADIN

 – NİLÜFER UÇAR

 *

göğe iliklenen bakışlarında

kahkaha yağdıran denizin kızı

iki mavinin dudak arasında yunus

boynunda dalganın namuslu dokunuşu

sen güldükçe deniz vurgun yer sevdanda

ey kadın…

ateş, su, kadın ve kaptansız deniz

aşkının ıslak kalbi okyanusta abis

bir sen sesine mavi kuş kondurdun

bir sen ılık suda nilüfer

bir sen kuğuda zarafeti kapan

sevdan su damlasında yangın

zamanda güneş

ikilemde fırtına koparan tsunami

sen, sen ey kadın! son kuşa kanat

müneccimbaşının dudak falında sır

gönül otun suyunda yansır şavkın

ah! o değirmenler döndüren telaşın

suyundan örselenir mi yalnızlık

ne tuhaf değil mi kadın

yokluğunda hayaller ayaklanır

ötesi; pencere açtığın incelik

ah! dersin öfkenin yaşlı gölgesine

dünya kederden ekmekmiş ya

hamuruna su karar sevdan

bırak be kadın

kahkahan sahilin ıslak ağzında çalkalansın

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram