SÖYLENCE

 – ALİ KEMAL MUTLU

 *

Ayaz akşamların üşürken şavkı

Ben senin narınla kor oluyorum.

Aslı’ya döndükçe vuslatın çarkı

Kerem sofrasınakuruluyorum.

 *

O cennet kokunuduymasam bir dem

Kenan ellerinde kör oluyorum.

Eğilip içimde seni görmesem

Mecalsiz dal gibi kırılıyorum.

 *

Aklıma gözlerin düştüğü zaman,

Yedi kat sevdaya dürülüyorum.

Sanki külünk olup kof mezarlardan

Ferhat sebatıyla diriliyorum.

 *

Saçların ruhumu çağıran diyar,

Tel tel uçlarına örülüyorum.

Gülüşün seyrime değmese ey yâr!

Issız seylanlara sürülüyorum.

 *

Leblerin çehrende açmış güllerin,

Bin bülbül ötüşü vuruluyorum.

Elime dökülse Kevser ellerin

Bulanık göl iken duruluyorum.

 *

Ateşe pervane sensiz ocağım,

Çöl yangınlarında kavruluyorum.

Gayrında neyim var tutunacağım,

Sendeki Leyla’ya savruluyorum.

 *

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram