SEN ORADAYDIN

 – İBRAHİM BİRGÜL

 *

sen oradaydın

göğsümün içinden basamakları heyecanla aşındıran taze bir kan inerdi

ılık bir gülümsemeydi bu sonsuz mavilikbir derinlik

şehirli bakışların vardı senin ellerinde oyuncak gibi

ve kendisine bayramlık elbise alınmış çocuk şımarıklığı üzerindeki

kutsanmış günlerdi üzerine kar gibi yağan

gülmelerin vardı kalın gözlüğünün altında saklambaç oynayan

ve azizliği yağmurun omuzlarından inen

sen oradaydın

korkuyordun göz göze gelmekten belki, belki kalabalık cümle kurmaktan

kendini bakışlarının çeperindenkaçırıyordun tek kelimelik sözlerinden alıyordun

sonra kendinle ayrı yönde gidiyordun aynı yollardan geçerek

sen oradaydın

bütün dünya gitmiş şehir bize kalmıştı sanki

ben de oradaydım

hiçbir sözlükte anlam bulamamış kelimeler takınıyordum hiçbir dilde anlatılmamış

kör bir çivide asılı kalmıştım ve dalgındım en fazlada kendime

kalbimin içinden ihtiyar bir o kadar kahırlı trenler geçerdi sonra

her durduğunda sen inerdin her durduğunda sen binerdin istasyondan

sisli vaktinde sözlerin yankılanırdı bir yarısında gecenin

vesadece senin sesin titrek yürümeye yeni alışmış çocuk gibi şaşkın

yüzüme rüzgâr tokadı gibi çarpan sesin

üşüdüğümdeve tüylerim yabancılaşırken tenime sarıldığım sesin

kimsesiz yolculuları uğurlardım sonra kendi içime yolculuk yapardım

dalardım kalbimin ücra yerlerine kalbimin ışıksız kenar mahalle sokaklarına

üzerine alınan herkese el sallardım biraz da

ben oradaydım

pek de umurunda değildim herhalde dünyanın

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram