SELALAR ÇIRPINIRKEN

– FİLİZ KALKIŞIM ÇOLAK

*

beni terk edip gittiğin o gün

kalbim tek ayak ustura

sırtlarında haykırdı ardından

 

gitme terk etme

solgun mavilere bırakma umutlarımı

 

yıkıldı infazı üzerime gurubun

sende kalan tutulmalarımın atan pıhtısına

 

serçe yavrularının gözlerine

karıncalar doluştu

göğün çatısının yere saçılan saçağından

 

dudaklarımın titreyen suskunluğunda

bilendi jilet kanamaların kesintisiz kaybı

 

serildi tanyelinin yeşil göğsü

tabutumu sırtlayan gecenin omuzlarına

 

güvercinlerin kanatları battı

şafağın körelen gözlerine

 

can çıkmadan henüz ağızdan

karanlığın parmak izleri vurdu

gönül kuşlarımın ak boynunu

 

boğuldu gelincikler martıların ala bulanan

can çekişmelerinde

 

polen köpükleri patladı fütursuzca

maviliklerin derinleşen

kızıl çiseli kirpiklerine

 

rengini şaştı bulutlar

yağmur sesimi kustu

güllerin bükülen duruşuna

 

 

dizildi bir bir mezar taşları

gitmelerinin beni diri diri gömen selalarına

 

ah sevgili idam sehpasının

ayaklarımın altından

kayan çırpınma acılarına

terk edip giderken benden beni

 

utandı renginden günahlar

intiharın gölgesi üşüştü kızıl boşluklarıma

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram