SANA KIYAMAM KALBİNİ KIRAMAM

 – BURHAN KÂZIM ÇALIK

*

bozyazı’nın geceleri kimsesiz güzelim sahili

şezlonglar gündüz ağırladıkları misafirlerin

                                        ıslaklığını yitirmemiş

bir benim için aydınlatıyor dolunay karanlığı

deniz bu sefer yanında serinliğini getirmemiş

öyle sıcak var ki şıpır şıpır terliyorum otururken

binlerce yıllık sürüklenmenin ardından taşlar

yontulmuş köşeleri sivrilikleri törpülenmiş

meddücezirlerle hiç duymadığım şarkıları başlar

rutubet kokusunu bile yakınmadan soluyorum

tebdil-i mekanda ferahlık vardır deyişine vurgun

boşluklarına fikrimin hüzünden artakalan

                                                        şiirle doluyorum

öylesine yorgunum ki gamlı sevdalardan argın

 

balkonların kara demirlerine begonvil çiçeği sarılmış

anamur aydıncık yazlıklarda şirin begonvil zamanı

yöre insanının hamuru yörük toprağıyla karılmış

benimse yıllardır yaşadığım imtihanların en yamanı

 

iskelede sabahlarken bir başıma yine aklımda mısralar

içimde konuşan ses geçmiş yazların kaybına yanıyor

nereye gidersem yanımda gelen hisler

                                                             bungun maveralar

kulağım çınlamakta birileri beni anıyor

 

yakın şehirlerin birinde doğmuş kızıla çalan kumral kız

nedendir böylesi uzlet anlarında hep seni düşünüşüm

umudu kara yazımın

                                 bahtımın sarı sıcak sabahı umarsız

ben kederde ve gurbette kurt gibi büyümüşüm

sırrına eremeden gizemlerinle yaşamak güç bihaber

belirsizlik duman duman sessizliğini hayra yoramam

beklemenin ıstırabını yol gözleyenler çeker derbeder

yine de sana kıyamam kalbini kıramam

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram