SAFAHAT’I KUŞANMAK

 – YAHYA ÖZKÖK

*

Bir yürek filizlendi Fatih’in gölgesinde,
Ne derse doğruydu ve her zaman doğru derdi.
Gezmesin diye küffar mukaddes ülkesinde,
Göğsünü namlulara her gün siper ederdi.

*

Büyük tufan sarmışken yurdun dört bucağını,
Umuda yelken etti tüten her ocağını,
Mısralarına dikip İstiklal sancağını,
Bir yıldırım hızıyla ilden ile giderdi.

*

“Kuran’da” dedi “Benim atideki ihlâsım.”
Timsaliydi gençliğin yüreğindeki Asım,
Sîgaya çekse eğer onu da Molla Kasım,
Bir eksik bulamadan hakkını tam öderdi.

*

Haydi, söyleyin kimin hakkı kalırdı kimde?
Ondaki bu hamiyet olsaydı bir hâkimde
İnciler dizilirken Sırat-ı Müstakim’de
Işığı, hakikati gözler önüne serdi.

*

Topluma hizmet idi onda adı sanatın,
Halka Hakkı sunmaktı anlamı bu hayatın,
Yürürken sahibine koskoca kâinatın,
Bizlere birbirinden güzel eserler verdi.

*

Çanakkale’de şana Bülbül’de derde kandım,
Seyfi Baba’da Hasta oldum Küfe’de yandım,
Şimdi işte yeniden Safahat’ı kuşandım,
Yandıkça sayfalarda gönlüm ilhama erdi.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram