ŞADİYE

– RIDVAN YILDIZ

*

işten geliyorum mezar heceleyen adımlarla 

her gün yorgunsun şadiye

odadan odaya gitsen kendinin hamalı

ölüm dökülüyor topuklarından 

tam kendine geleceksin

iki gözünde bitmiş gün

akşamın ıssızlığında daralmış seccade gibi

yüzün boş vermiş yönünü

sabah uyanıyorum tam seni seveceğim

uygunsuz kelimeler düşüyor eteklerinden

yaşaman mucize sayılır

pişmanlık suratından silinmiyor

susarak ölüyorsun şadiye

elinde başkalarının rüyası

dünyadan haberin yok

kaç hayat aldın evimize

ben harf harf tükendikçe

eksik cümlelerin bitmedi ağzında

okulu sevmeyen çocuktun sen

kaygısız evliya edasıyla

ne sanıyorsun soluk almayı

-yaşamak mı-

benim için hiç yazmadın diyordun

yarım bıraktın söyleyeceklerimi

                           

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram