Rehavet

Rehavet     

Burak sandık nefsimizi binerken

Cennet diye cehenneme götürdü

Ayıkmadık aşk ateşi sönerken

Bir rehavet bizi, yedi bitirdi

 

Gözümüz doymadı, karnımız tok da

Fırtınalar koptu, bazen hiç yokta

Bilinsin ki geldiğimiz bu nokta

Kefereyi emeline yetirdi

 

Kapılar dayalı, seyreder hancı

Vurdumduymaz gençlik, en büyük sancı

Şahitler yalancı, kadılar yancı

Hak haksızda halk kendini yitirdi

 

Atanmışlar atar, atananları

Kameralar çeker, batan anları

Utanmaz utanmaz, utananları

Edep yerin ta dibine batırdı

 

Kalender pişmiştir, cevri cefada

Kalemler kırılır, her bir defada

Yukarı habersiz, zevki sefada

Korkutuyor alttan gelen çatırtı

 

   Haşim Kalender

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir