MAVİ GÖZLERİNİZDEN ÖPSÜN ANNELER

 – FATİH TEZCE

*

öğle vaktinin sessizliğinde çınar sesi
uyutmuştu beni çamur kokusu elbisemde
o yaprak hâlâ dizimde, hışırtısı kulağımda
al çocukluğum götür beni köyümdeki günlerime

bir şeye başlamanın adı olan topraktan
fışkıran terlerimi siliyordum, çocuktum
nergis gibi kokuyordu gökyüzü bulutlar da gül
ekinler rüzgârda eğiliyordu ben de gülüyordum

tırtıl soyunuyordu kelebek cennetine
kanadıyla alıp taşıdığı rüyalarımız
en çok nerede beklemiştiniz sabah ışığını
anne elleri gezinirken taranmıştı saçlarınız

görmediniz akşam olunca mum ışığında
insanın gölgesine yaslanmasını hürriyetin
hepsinden mahrum büyüdünüz ve hepsinden de uzak
duyamadınız su kuyularından çıkan sesinizi

bilgisayar nöbetini bırakın çocuklar
mavi mavi öpsün gözlerinizden anneler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram