LEYLA’NIN ELLERİ

 – ARİF OLGUN YEŞİLYURT

*

Leyla’nın elleri uzanır Necid çöllerinden,

Sen Leyla mısın? diye laf dolaşadursun,

‘Kaysın diline düşmeyegör’ der bir adam,

Bir leylalık ki konuşulur hicaz kervanlarında.

*

Kimse susuzluktan ölmezdi bu coğrafyada,

Garip kalmak ya da kula kulluk etmek en kötüsü,

Biz Leyla’yı gece bilirdik, Leyla Kafdağı’nda bir taht,

Zümrüdüanka’nın tüylerini giyinmiş emre amade,

Ve sırmalı ipekli öpüşler gönderen bin yıllık menzil.

*

Yüzünde aydınlık belirir Leyla’nın gözlerine bakınca,

Yazının icadıyla başlamadı belki aşk ama,

Yazılmış cümlelerin çoğu aşka kurban edildi Herat’ta,

Benim Leyla’m da sensin desem belki inanmazsın,

Ateşe düşmek Mecnunlara göreydi zaten.

*

Lal kıvamlı aydınlık belirir Leyla şehre girince,

İşaret parmağıyla gösterir Kays’ı bakışlar arasında,

Bezirgân ruhlu bir yüz dokundu Leyla’nın saçlarına,

Önce ölmeyi düşündü Leyla,  sonra ateşi,

Kimseler ölmesin diye ateşi yaktı elleriyle.

*

Evet Leyla gönlümüzde hâlâ garip bir hüzzamdı

Fuzuli’den okuduk Kaysı ona güneş derdi,

Bizim Leyla’mız vardı, adını duyunca he-ce-ler-dik,

Kokusu gelirdi Bağdat’tan ya da Şam’dan,

Bir gün kendi gelecekti Leyla kaçarak çölden,

Ah Leyla keşke kavuşsaydık sen gelmeden.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram