LÂRA

*Filiz Kalkışım Çolak

*

Tan vurgunu sabahların

çığlıklarından kalkıyor gelincikler

suretinde yolunmuş hayallere

Yatamadığım gecelerin hicazkâr huysuzluğundan

esmer melodramlarıma sızıyorsun Lâra

Gül benzin emiliminde kayboluyor

dudağı güllerin

seyreliyor geçişleri ayın

doyamadığım s/açılamadığım teninden

dikbaşlı uysallığıma takılıyorsun

Ah Lâra aşüfte rüzgârlar koparsam sana

lodoslu kızdan

süzgün nefesinden camgöbeği baharlarımın

sırnaşlarına damıtsam

Belinden dolayan kuşağına çözülsem

dalsam gülücüklerinde viskozlanan sarhoşluğuna

Gıdısından toplasam titreyen maviliklerin

salkım söğüt ırmaklar akıtsam sırtından

güneşte yanan saçlarında bestelesem papatyaları

Alaz gönlün sızısından süzsen bakışlarını

kaçsan pınarlarımın altına

saklı bahçemde sürünen nilüferlerden

sürülsen sığlarıma

Ah Lâra kırılsın iç kemiğinde mağrur bedenin

kıymığı kınımda kalsın

Çatısından

fesleğen yağmurları damlasın kıpırdayışlarına

kirpik diplerinde tutuşsun düetleri begonvillerin

öpüşleri uçuşsun şafağın denizin sinelerinden

martıların gümüş şıkırtılarından

serçelerin gagasına insinler

Kuşlar yağsın öküz öldüren saçaklarımıza

cıvıl cıvıl yavrular

durulsun göğsümde gün

Sussun ağızlarda şarkılar

ıslansın sevişler Lâra

vurulsun sessizliğinde sağanaklar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir