LAL SESLERİ

 – YAREN KAYIP

*

dut ağacı dibinde ağlayan çocuktum

bilmezdim arka cepteki çakı mı

nenemden öğrendiğim Allah mı

içindeki korkuları bastıran bir

sarı sıcak vurur tepeden

önüm sıra kaçışır kertenkeleler

adem dedenin uydurduğu mesel o

niye ki insin kurt yazının yüzüne

kibriti ben çakmadım ki fireze

Allah taş etmesin ki sızladı içim

çıtırdayıp duran çekirgelere

 

Ellerimi yudum pörekte

Yüzüme bir iki su çaldım

merhamet geçirdim kalbimden

ölüm soğuk hayat sağır ben ahraz

içimde bir avuç hozan bahçe

 

kara bir korku dolanıyor ayaklarıma

saçlarımda keskin iğde kokuları

sular fazla uzağa gitmiş olamaz

içimde bulanık bir ark

türkü basmışım tüm köpenlere

 

ritimsiz bir yaz bozuk intraket

çek canımdan morardı avuçlarım

kalbim hızlı nabzım yavaş

güneşe damar yolu açalım

 

bir ağaç duldasında

rüyaya dalmışım

aşktan üryan

azığım yavan dalım ince

kalın bir çul gibi ört geceyi

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram