KURU GÜL

– ÖMÜR BALCI

*

hayatın hoyrat hengâmesine, ritmine

koşar adım sorgusuz uyanlar

bilmez sessizliğin lirik sesini

cana can katan o derin dingin

sonsuzluğa kanatlı mahur bestesini

keder sanır, son sanır sazlıktan ayrılığı

ne gaflet, günübirlik muhabbeti sevda sanış

 

buluta meyyal, hiçliğe râm

rüzgârda semahta selvi ki ömrüm

sükünlu gölgesinde erimekteyim

bir vefâ ziyaretinden gamlı

kuru gül kalmış üzerimde

gönlün gözünden akan nemle

açmakta gecikmiş tomurcuklar sulanmış

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram