KUDÜS’ÜN GÖZLERİ

 – MEHMET OSMANOĞLU

*

kor gibiydi gözleri kalbimle dokunduğum

hangi sokağa girsem peşimdeydi karası

tutunduğum bir aşktı sahrada sürgün veren

ziyası karanlığı sıvazlayan güneşti

*

bulutluydu gökyüzü sislenirdi çok vakit

emri gözlemekteydi arşında ebabiller

kan çiçekleri gibi içimde filizlenir

kanatırdı apansız kapanmayan yaramı

*

çöl sıcağını büken serin yağmurlar gibi

sevgilinin nefesi nabzında çarpıyordu

peşinden pervaz eden bir taş olma arzusu

sımsıkı sarıyordu bütün hücrelerimi

*

mücella çehresinde mecalsiz tebessümler

direnişin ufkunda onurluydu duruşu

katran çalınmış gece gibiydi gündüzleri

yazgılanmış yokuşu ağır aksak çıkardı

*

her karış toprağında nebilerin kokusu

rüzgârla kanatlanıp saçlarıma konardı

tarihin solukları vadilerden duyulur

çağların gölgesinde kızıllaşırdı zaman

*

kadim’in uğultusu vardı zeytin dağı’nda

meryem’in kucağında isa’nın tekellümü

dudağından duyulur zülcelal’in çağrısı

hayatı ve ölümü götürürdü göklere

*

yetim soluklarıyla gölgeliydi güneşi

ağlayarak gelirdi bahçelerine bahar

sitemle çıngılanan gözlerinde buğusu

ve kırgın bakışları kaldı bana yadigâr

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram