KENDİSİYLE SAVAŞI VE BARIŞI BİTMEMİŞ HENÜZ

*HÜLYA KÖKSAL

*

Yalnızlık konuk sofrasında

ay güzel tutkulu

hüzünlü bir bekleyişin yoldaşı

coşup taşmak için

baharı bekler nehirler gibi

Sesinde kayıp ormanların fısıltısı

aşkın göçebesi sevginin yerleşiği

bir umudu büyütür gizliden

Anılarından boşalıp gelse de acılar

çırılçıplak yüzü aynalarda güz bakışı

kaç renk solmuş gövdesinde

ama gözlerinde ipeksi dokunuşların

ışıltısı gelecek zamanlı

Çünkü kendisiyle

savaşı ve barışı bitmemiş henüz

BEKLEYİŞ

Bir suskunluktan bir solgunluğa giden

sesi kanaryalara

rengi sardunyalara ayarlı

beklemekte kendini

düşlerinin limanında

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram