KENDİMCE

 – ZİYA NURDAN 

*

Düşümü boyadım gökte boşluğa

Hevesin resmini çizdim kendimce

Merdiven dayadım gökte boşluğa

Uzağı yakında gezdim kendimce

*

Koyunu sürüye kattım gitmedi 

Zamana zamansız çattım gitmedi 

Mantığı başımdan attım gitmedi 

Aklıma bir mezar kazdım kendimce

*

Tefekkür libası giymeye korktum

Bedeni ruhumdan soymaya korktum 

Dünyalık nimetle doymaya korktum

Hırs ile aramı bozdum kendimce

*

Karanlık kayboldu göründü pusu 

Dilime ram ettim en güzel susu

Hakikat bendesi derviş Yunus’u 

Mânâ ikliminde sezdim kendimce

*

Talihe gözyaşı döktüm olmadı 

Usulca yerime çöktüm olmadı 

Buluttan beyazı söktüm olmadı 

Umuda söylenip kızdım kendimce

*

Mazi ve istikbal sürüyor elbet 

Doğan her bir canlı yürüyor elbet

Yeniler eskiyip çürüyor elbet 

Eskiye bir sebep yazdım kendimce

*

Şaşırdım halime kaldım çaresiz 

Meraka yol verdim saldım çaresiz 

Dipsiz bir deryaya daldım çaresiz 

İnciyi mercanı dizdim kendimce

*

Ezel pınarından doluyor arkım 

Kudretin eliyle dönüyor çarkım 

Anladım yok imiş kimseden farkım 

Kendimi şöyle bir süzdüm kendimce 

*

Çıkmaza düşünce O’nu ararım 

Sabır ve tevekkül olur kararım 

Bilemem hangi yön bana zararım 

Meçhulden meçhule yüzdüm kendimce

*

Her Adem kundağa sarılı bebek 

Muradım kundağa sarılı bebek 

İradem kundağa sarılı bebek 

Ağladı inledi çözdüm kendimce

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram