Kendim Neredeyim

*OĞUZ KAYIRAN

*

Sun Tzu çalardı kapımı kaç zamandır, oysa yoktum evde kaç zamandır

tuzun taşınması bitmişti nice nice zamanlar.. ve koku ambarına indiğimde

 

“ölü değilim” de ne demek şimdi, ne göz ne de aşağı yuvarlanış: strateji!

Zhou Hanedanlığı çıkarıyor haritasını, şakağımdan sızıyor kan: Kapılar!

 

kökenimize dönmeliyiz.. yol’a gelmeliyiz: geldiğimizde nice gök maske ile

kopmalı tufan yer’in kederi için, bilcümle aleme her yöne: sureti ile kendisi

 

belki de dirlik değildi bize sunulan put ve alacakaranlık, iç çekme ile dolu

nice akınlar ve gerilen ip: sezgiye düşen salada titreyişlere düşen ahvalim

 

bir semboldür artık, bağırtı ve kule!. boşluğa bırakılan saçlarımız altındaki

yabanıl ve ay altında, ilerliyoruz hep dizi dizi bedenler arasından yıldızlara:

 

çekiliyorum, Sicilya topraklarına aralanıyor gözlerim; çürüme halindeyim!

ey Giaccomo Leopardi.. bırak beni, neden bu kilit, yoluma devam edeyim:

 

“Anayurdum/… çaresiz kaldığım besbelli/… soruyorum insanlara, göklere:

Söyleyin –diyorum- onu kim soktu bu hallere”; Kendim neredeyim, bilin!

**

 

Şubat 2016/Tepekent

Oğuz Kayıran

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram