KAVİS

 – OĞUZ KAYIRAN

 

bir şiir geçiyor, dedi: dua ederek geceler için mi el

oysa tırnaklarımız ne çok yoruluyoruz kan çanağı.

 

 

billur yok, kül ve ten; bir geçiş hasret yol upuzun!

Özle! – : bir dudakların, çizer iken bırakıyor kavis…

boşluğa!. geri çekiliş ile boşluğun ekranları nerede

 

uzak yaslar içi! gözlerin kısa, yol çürü çürü kıyı ile

hiçbir şey kalmıyor, aya bakıyor damarlarımız dil!

 

tek bir sanı ile mutluluk: uçurum! ki pas içi düşüş

 

dokun!. ki hep akıyor geldiği yolun gölgesi içine

nice hatırlanmayan sokak lambaları – sökülmedik!

 

 

toprağa gömdüğün kanın ile öğren sadece susmayı

yollar sana gelecek, bir vakte ermeden gözlerin içi

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram