IŞIĞINDAN BOŞALAN GÜN

*Filiz Kalkışım Çolak

*

Ahududular kızarıyor tutulmasında yakamozların

yanıyor dişisinde morlar maviye

sineyi emiyor ışığında denizler

gün açan gül yüzünde pembeye aralanıyorsun sevgili

 

Dağılıyor bakışlarından tan

dağlıyor iç sızışlarını gönlümün

lavanta kurumlarından arınan geceliğimden körfeze damlıyorsun

 

Misk-i amberin düşüyor

yosun salınımlarının sarhoşluğuna

anason yalpalığı dalgaların köpüren nağmelerinde

sarartısından çıplak buklelerin

kadife dokunuşlara yatırıyorsun

 

Seksek telaşından çocuk cıvıltılarımın

oynaklarına dökülüyorsun

 

Safir kanatları saklı koynun

ak dallarından akıyor zerdaliler

limon baygınlığı saçıyor saçaklar

fesleğenlerin ıslanan semahından harelerime yağıyorsun

 

Ağarıyor körpe kuytularda papatyalar

çiseleyen göbeğinden kırların

avuçlarıma ekiliyorsun

Ah, tırmıklarda sızısı şebboy şapşallığının

ak boynun gelincik süzen esaretinden

deli siyah saçlara savruluyorsun sevgili

 

Yeşil kıyılarda mırıldanıyor dudakları mayısların

nisan sevişlerinde emiliyor susuzluk

bordo koynaklarından begonyaların

ot çeken mevsimlerime sızıyorsun

 

Cemreleri dürtüklenen baharlardan

kuzeylerimi içiriyorsun

atıyor telleri sevgili

atıyor dügâhlarından nazendelerin

 

Tutuklu nehirlerimin ağzından haziranları çekiyorsun

suskularında titrettiğin zar perdeciğinden

rüzgârlarıma çözülüyorsun

“boşalıyor gün’’

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir