İNSAN

*Tayyib Atmaca

İnsan gönül aynasına bakarken

Zaman sınanmamış ustura olur

Farkına varmadan keser bir yeri

Ilık ılık kan akarken içine

Şerha şerha yarılırken dudağı

Kendi gözyaşını içiyor insan

*

Aramızda Tuna nehri akıyor

Biz yüzmeyi unutalı çok oldu

Köprülerse birer birer yıkıldı

Karşı kıyılarda ne olup biter

Ölen kim kalan kim haberimiz yok

Yalnız konup yalnız göçüyor insan

*

Sukut çarşıları çoktan kapandı

Sokağa döküldü yaramaz sözler

Herkes bir şey satmak için bağırır

Sesler sesi aşındırır durmadan

Tadı yok tuzu yok kelimelerin

Avcunda ne varsa saçıyor insan

*

Yokluk ne varlık ne kim dara düşmüş

Umurunda değil kimse kimsenin

Bahanesiz selam veren azaldı

Çalışmıyor kapıların zilleri

Hal dilinden anlayanlar kalmadı

Kendisinden bile kaçıyor insan

*

Günün yorgunluğu bir güne sarkar

Dünyanın yükünden canımız çıkar

Şükür makamına düşmez yolumuz

Çöpe gider bereketi sofranın

Varlık yokluk sınavından habersiz

Dünyanın içinden geçiyor insan

*

Herkesin defteri herkese yeter

Yazar tarihini kendi kendine

Hiç kimse kimseden kopya çekemez

Topraktan toprağa yol arasında

Sırasın bekleyen bir gonca gibi

Akşam solup sabah açıyor insan

*

Her doğan toprağa ölüm borçlanır

Ömürse arada verilen mühlet

Sorumluluk bilincinden uzakta

Geçen günler takvimlerden düşerken

 “Gerisi angarya” işler bitiyor

Er geç ektiğini biçiyor insan

*

Dünyayı sırtında taşıyanların

Sürgünlüğü bir gün tamamlanacak

Gözünü gönlünü dünyada koyup

Binecek sessizce kişneyen ata

 “Mal da yalan mülk de yalan” vesselam

Bir gün kanatlanıp uçuyor insan

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir