GÜZ

– KEMAL BAYRAKCI

 *

eskinin son demidir

güz derler benzer bir hazana

salıncaklar kurulur

hüzünden anıların dallarına

cemreleri uyandıran

alev damlası rahmi yeninin

ışığı çalınmış

feneri gibisin sokağında o iklimin

gökyüzünden bırakır saçlarını kış

güneş benzer kifayetsiz bir çıngıya

süzer kanatlarını usulca kar taneleri

gülüşü körpe kardelenden bir çağrıya

bakmak geçer

tohumun gönlünden

başını uzatıp penceresinden yeryüzüne

ılık nefesleri eksilmez sevdiklerinin

kara yeller esse

değse zemheriler göğsüne

bir damla misali bıraktın beni kalbinden

kalbine nehirler gibi aldığın yere

yedi iklim dört mevsim gibisin

hâlâ alışamadım bozduğun ezbere.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram