GÜZ YANGINLARI

-MEHMET OSMANOĞLU

*

devrildi dönence

ters yüz oldu yıldızlar

sararmış çehrelerde yazın sekeratı

ve sükutta gizlenen

zeval sessizliği var

 

çiçekler teslim olur

tenlerini titreten rüzgârın

hükümranlığına ve

soğuk yüzüne hazanın

 

bir başka türküye hazırlanır gökler

yükü ağırlaşır alaca bulutların

 

perçinlenir güz yangınları

sonbahar

yağmurun kollarında büyür

eylülün ceplerinden

taşan hüzünler

ekimin kucağına dökülür

 

ekim

çaresiz bir annedir

bağrına basar bizi

ellerinde kış kokulu bezirganlar

kızıl gün batımlarının

uçsuz soğuk denizi

akşamları

ruhu saran korkular

ve alnımızda parlayan fanilik izi

 

üşüyen ellerini gezdirir saçlarımızda mevsim

güneşin ışıkları kırılır ısınmayan göğsümüzde

çekilir gözlerimizden gündüzün renkleri

ve vakit

solgun bir ikindiyi çağırır

 

bıraksak kendimizi zamanın akışına

-ki bırakmasak da-

sürüklenmekteyiz

doğduğumuz günden beri

nefes nefes

eksilmekteyiz

kalbimizde hicranlar

pişmanlıklar

ömür terkimizde

 

-gördük ya- yüzümüzdeki çizgilerin saltanatını

akrebin kıskacında eriyor

bitmez sandığımız zamanlar

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram