GÜN YANIĞI ÇOCUK

 – AHMET SÜREYYA DURNA

*

Ben ki köy çocuğuyum, bedenim toprak kokar

Kazma, kürek, bel ile durmadan çalışırım

Ağırlığımdan ağır, sırtımda yük taşırım

Terim toprağa akar

Ben ki köy çocuğuyum

Gün yanığı kavrulan, esmerleşen tenimle

Elleri ayakları şerha şerha çatlayan

Cılga yollardan aşan, derelerden atlayan

Yamalı cepkenimle

Ben ki köy çocuğuyum

Yahşi cirit oynarım yeğin güreş tutarım

Bir türkü çığırmadan şöyle yanık makamda

Uyku girmez gözüme yazın yatarken damda

Hayata renk katarım

Ben ki köy çocuğuyum

Mehtapsız gecelerde ıssız mezarlıkların,

Etrafında dolaşan hortlakları görürüm

Korkuya kapılmadan üstlerine yürürüm

Muhayyel varlıkların

Ben ki köy çocuğuyum

Çoban yamaklığına terfi etmek uğruna

Dağda davar otlatıp kuzu güttüm lo kurban

Ayrıca pür toplayıp keven üttüm lo kurban

Aşinayımdır buna

Ben ki köy çocuğuyum

Kaslarım demir gibi pençem aslanpençesi

Kavrayınca kopartan mukavim yapıdayım

Hedefine kilitli gerilmiş “çelik yay”ım

Sesim canavar sesi

Ben ki köy çocuğuyum

Karşılaşma anında suya giden kızlarla

Çekingen bakışlarım gayet mahcup edalı

Her önüme çıkana yarıbuçuk sevdalı

Gönlüm darbızlı tarla

Ben ki köy çocuğuyum

                   

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram