GÖÇ GEREK 

– MUSTAFA KEMAL ERDOĞAN

*

Şiirin nefes alabilen

en son hücresinden
kısık gözlerle

bakabildiğim ıssızlığın
kıyısından köşesinden

söylüyorum şarkılarını

başlangıcını merak eden

kuşlar gibiyim akşamları

ölmek için göç gerek

sevmek için yürek

Erken baharlarla birlikte

doğan dostluğumuz
çehresini değiştirdi

sevdaya doğru
denizler dalgalar

kişisiz iskeleler derken
vardık rengini unuttuğum

bir masanın kenarına
karıştırdıkça uzadı

saatler ne güzel
gözlerine bakarken

ölmek için göç gerek

sevmek için yürek

Bin bir betimleme uğradı

perilerle bir parmaklarıma
yazdıkça tükenen saatler

sakladı kendini benden
esirgedim uykularımı bile
düşünürken

kapanmıyor ki benim sözlerim

ölmek için göç gerek

sevmek için yürek

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram