DÜŞÜN ÇATLAĞI

 – ARAS ALTUNBEY

*

içe dönük hazin karanlık

açıktı odadan ve sızan benlikten

bulaşık bütün parçaları

 

dövül gel kaburgalarımda 

gölgenin ayaklarında kal ve yüzsüz

bekliyor sabahı

ceketine sakladığım karamel kokusuyla

 

o ozan o sefil ne zaman kutsar

hangi ara yalnızlığı

sızdırdığımız hüzünden

***

 

AYRILIĞIN EŞİĞİNE ÇAKILAN NAL

 

zaman kadar kırpık caddenin

ben ki uzlaşmaz çene ağrısından

bir seda ki azınlık kadar haksız

nefesinde bir yaprağın içinde ısındım

 

kanatlarında düşündüm

yerle gök yıldızsız

bir melek  kuşandı

yoğrulan hamurumu

kireçsiz dualarım melek yarası  

 

haksız ağlıyorsun diyorlar

gül pençesi benim

kelebek ölümü hain bahçelerde

sen ki ben kadar eşiğe kalan at nalı

uğursuzluğu kucakladın

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram