DENİZE NAZIR BANK

 – RECEP ŞEN

 *

yetişemedik

hep geç kaldık hayata

denizin tuzu yüzümüzde

ak köpüklü dalgalar bağrımıza misafir

hecelerimizde oynaşıyor yakamozlar

içimizde pırıl pırıl akan kâinat

liman şehirlerini özlüyor

mısralarımızı taşıyan gemiler

bizi derinliğine çeken

mavi gözlerindeydi kabahat

seyir teknelerine binmişti hayallerimiz

el sallıyordu sahildeki çocuklara

ikindi serinliği ruhumuzu okşarken

günün ikinci seherini yaşıyordu Sinop sahilleri

martılar uçuşuyordu başımızın üzerinde

ve biz martılara özeniyorduk hep

ufukta kaybolan gemiler gibiydi hasret

giden bir daha dönmüyordu

ayrılık yurdundan geriye

yetişemedik

hep geç kaldık hayata

yanımızdaki bankta oturan yaşlı çift gibi

elindeki simidi

eşiyle bölüşüyor ihtiyar amca

denizin sularına emanet ediyor

bağrında büyüttüğü hüznü

ve birden hüzün çöküyor Karadeniz’e

sular kararıyor akşamın yorgunluğunda

ufukta vuslata eriyor

akşamın turuncuya çalan kızıllığıyla

denizin laciverdi

bir ilahi tablo çiziyor seyrini bilenlere

dünya dedikleri bu olsa gerek

bir gün batımı gibi

vakitsiz bir sela sesinde dostun ayrılışı

denizin usulca karanlığa dalışı gibi

yetişemedik

hep geç kaldık hayata

bir edemedik başımızla gönlümüzü

son kez ağırlıyor belki

denize nazır bu bank şimdi ikimizi

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram