DAYATILMIŞ YALNIZLIK

 – BÜNYAMİN DURALİ

*

ayrılığa bakmayın siz

yoksulluğa bakmayın

bakmayın ölüme

hakikaten düşüremez insanı bunlar

yaşamanın dışına

dayatılmış yalnızlık ölçüsünde

dayatılmayagörsün bir kez yalnızlık

hamle etseniz nereye

“tabula rasa”dır her şey, görürsünüz

kalbiniz avcunuzda, yaranız açık

kimbilir kaçıncı yanmışlığın serpintisinde

kuşatma altında ve kıymık kıymık

iç içe yaşarsınız üşümeyle terlemeyi

tantanasız, gösterişsiz öylece

küçüldükçe küçülürsünüz

yitikliği çoğaltır gözyaşlarınız

algılamazlar

içinizin bütün çiçeklerini parçalamak güdüsüyle

yanıp tutuşur, yanıp tutuşur

insan sûretli yaratıklar

kalın çizgilerle çizerler yazgınızı

sado-mazoşistik saldırılarla

sevgiliniz ilelebet dönmüştür sırtını

üçer-beşer kopmuştur yoldaş bildikleriniz

kırk yılınızı yatırdığınız o şiirler, yazılar

bir yaprağı bile kıpırdatamaz

güneşte kalmış kartopunca erimiştir

sâdeliklerin biçimlediği o soyluluklar

dayatılmış yalnızlık ki: kabir azâbı

kanser illetinden bir adım önde

çünkü kanser öncelikle

fizyolojik organlarından çökertir insanı

yalnızlıksa en kırılgan yerinden

ruhundan, ruhundan, ruhundan

kanırta kanırta kemirir onu

beni bu dayatılmış yalnızlık öldürecek

hanımlar! beyler! paşazâdeler!

müjdeler olsun size

hüzünkârın biri daha gidecek

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir