ÇAĞLA ŞİİR

 – HASAN DAĞ

*

yorulduk dünyanın gürültüsünden

kendi sesimizi duyamıyoruz

nedim’e nazire yapan cümbüşler

yaşıyor / bu çağa uyamıyoruz

çeşmeye özlemle dudaklarımız

değdikçe yaralı şeffaf bir şeye

akıl alır değil tuhaflığımız

yontusuz düşüyor her düşünceye

ve yağmur zar eder gibi acıdan

yağdıkça yüreği zorlayan şiir

nedamet duyuyor çarşılarından

ölü şemsiyeler topluyor şehir

kalakalıyoruz saçaklarında

asfalta izmarit gömemiyoruz

ve omuz omuza ve yapayalnız

ve yağmur / geriye dönemiyoruz

ne yapsak bir hüzün kaburgamızda

batıyor / bu çağa uyamıyoruz

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram