BU YAĞMUR

– MEHMET OSMANOĞLU

*

Bu yağmur ki, kül* renkli bulutlardan,

Her damlası kurşun gibi bu yağmur

En gecikmiş, en taze umutlardan

El çektiren,  netâmeli ve mağrur.

*

Bu yağmur ki, sanki hiç dinmeyecek

Derunumda kör kuyular açmadan

Hışmı kini tepemden inmeyecek,

Eteğimden incileri saçmadan.

*

Bu yağmur ki, sokakları yıkayan,

Güneşimi tutsak eden ötede,

Soluduğum menfezleri tıkayan,

Hırpalayan, bir karanlık köşede.

*

Bu yağmur ki, hem bir yandan arkadaş,

Nasır tutmuş sızımı arındıran,

Toprak kokan, lâl dudaklı bir sırdaş,

Kor gözleri, gözlerini andıran.

*

Bu yağmur ki, bir gün elbet dinecek

Ardında ne harâbeler bırakıp.

Son durağında beni indirecek,

Şu kalbimden, kalbine doğru akıp…

*

İşte o gün; bu yağmur şâhit olsun,

Gün görmemiş, münzevi düşlerime

Sende kalsın o şehlâ bakışların,

Her bir çizgin, kazındı ezberime…

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram