BİZ YEDİ KARDEŞTİK

Toprak dam, toprak duvar, isli çıra, kırık cam.

Yüreğim lime lime,  maziyedir ilticam.

Duvarların dilinde, bir ıssızlık ezgisi.

Gördüğüm her bir çatlak, ak bir alın çizgisi.

Söyle ey köhne kapı, nerede Fatma Ana?

Cennete açılırdın, dokunduğumda sana.

Seher vakti ıbrıktan,  sekide abdest alan;

Kimdir babamı benim, çocukluğumdan çalan.

Bir kasketin gölgesi,  cümle selviden yeğdi.

Dokundum köşesine, elime ateş değdi.

İnkârı yok kabulüm, hatrı sayılırdı, çoktu.

O, evde asılıysa bizim karnımız toktu.

Bir çift kara lastik, üç beş çarık izinde.

Anladım ki yüreğim, müebbettir hüzünde.

**

 

Bir tandır ekmeğini, yediye bölüp yemek.

Azalmanın aksine, bölmek çoğalmak demek.

Aynı çorba tasından, aşk ile içsem yine.

Bin katlı bir kabuğun, içinden geçsem yine.

Mübarek bir kadının avuçlarındaki su;

Dudağım her değende, zemzemceydi doğrusu.

Biz ki yedi kardeştik, ağlayıp gülüşürdük.

Birimiz yere düşse, sızıyı bölüşürdük.

Aynı göğüsten süte,  aynı elden şamara,

Erdikçe sahip olduk, aşk denen şah damara.

Kapıldım gidiyorum, mazideki izlere.

Sevgi büyük lütufmuş, yaratandan bizlere.

Hanemde cümle canı, diken dalını hatta

Sadece sevmek için, vakit varmış hayatta.

**

İstanbul’a benzerdik, koca şehir gibiydik.

Birbirine karışmış, yedi nehir gibiydik.

Renkler renge karıştı, yeni akışla aktık.

Sevdamızla köpürdük, nice bentleri yıktık.

Bizler yedi kardeştik,  hepimiz Yusuf idik.

Ya hepimiz kuyuya, ya hepten arşa dedik.

Âdem kendini atmaz, ateşe bile bile.

Yer yoktu aramızda, yer olmazdı Kabil’e.

Canımın söküğünü diken bir anam vardı.

O ki candı canandı, yârdan da öte yardı.

Yedi dağı bağrına, birden nasıl basardı.

Hasret akşamlarında, lal kesilir susardı.

Duvarlar sessiz bugün, üşüyor üşüyorum.

Mazi dipsiz uçurum, düşüyor, düşüyorum.

**

 

 

Biz yedi kardeş idik, aşk narında köz idik.

Birimiz birimize, ayak idik, göz idik.

Zemheride üşüyen, eller ısınsın diye,

Kardeşin kardeşine, nefesiydi hediye.

Sırtlarda taşındık da, ne ağırdık, ne yüktük.

Severken sevilirken, Toros’lardan büyüktük.

Bir ses verin ahali, darda kalmışım darda

Sanki bir Sûr üflenmiş, İsrafil gezmiş burda.

Söyle geyikli halı, nedir bu tozdan perde?

Suyun başına inen, ürkek ceylanlar nerde?

Ruhum işgal altında, yaz emri duyulmuştur.

Bir meleğin emrine, harfiyen uyulmuştur.

Acı baharı yazdım, hüznü hasreti yazdım.

Yuvası yitik kuşu, başsız bir kasketi yazdım.

**

 

Bir sevda tınısıydık, sufi bir okunuştuk.

Hakikat aynasına, ustaca dokunuştuk.

Biz yedi kardeş idik, yedi dağa savrulduk.

İnkârı yok kabulüm, içten içe kavrulduk.

Bir dağ kütlesi sanki karar kılmış döşümde.

Her gece kardeşlerim, beni arar düşümde.

Susuzdan da susuzum, fukaradan açmışım.

Meğerse kardeşime, ne kadar muhtaçmışım.

Nerede bu bahçenin, o mübarek çınarı?

Yanık bir mektup gibi, yüreğimin kenarı.

Biz yedi kardeş idik, ayın o bedir hali.

Söyle ey kerpiç duvar, sevdanın nedir hali.

Toprak dam, toprak duvar, isli çıra, kırık cam.

Yüreğim lime lime,  maziyedir ilticam.

 

İBRAHİM ŞAŞMA

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir