BİZ ANADOLUNUN KAVRUK İNSANI

*Aslan AVŞARBEY (Mülkî)

*

Bu yurdun evladı yedi göbekten;

Avşar’ız, Türkmen’iz, Yörükleriz biz.

Her ağza bir kaşık düşmez tabaktan,

Karnı aç, ciğeri körükleriz biz.

*

Bize dağlar saray; saraysa kafes,

Özgür değil isek tıkanır nefes.

Makama, mevkiye etmeyiz heves,

Bir köşede duran buruklarız biz.

*

Ne dünya serveti ne mal biliriz

Sizleri doyurur biz aç kalırız.

Olmadık zamanda akla geliriz,

Aşerince yenen erikleriz biz.

*

Sizler tıkınırken gözümüz bakar,

Karnımız guruldar, ağzımız kokar.

Sert bir poyraz değse hepimiz’ yıkar,

Kuvvetsiz, çelimsiz cırıklarız biz

*

Felek bu; aslanı ite ezdirir,

Bitmez hevesleri, candan bezdirir.

Keyfince kullanır; giyer, gezdirir;

Zengin ayağında çarıklarız biz.

*

Bekleriz ki dünya arınır diye,

Süründüren bir gün sürünür diye.

Çekinir, gülmeyiz görünür diye;

Dişi ya dökük ya çürükleriz biz.

*

Biz Anadolu’nun kavruk insanı,

Neşemiz kıtlıkta, derdimiz gani.

Meçhulden meçhule sürürüz canı,

Umudu, hevesi kırıklarız biz.

*

Dilimiz yatkındır ağıt, koşmaya,

Mülkî, millet sözü yeter coşmaya.

Her seyyahın gücü yetmez aşmaya,

Başı kar boranlı doruklarız biz.

*

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram