BİR ACI POYRAZ ESTİ

Esti acı poyraz şafakta cana

Kırdı baştan başa dallarım benim

Geldi bir bezirgân kervanla hana

Baktı, iflah olmaz hallerim benim

 

Cemre düştü ümit ektim göklere

Kelebek dayanmaz kurşun yüklere

Seni düşünerek girdim cenklere

Büktü girer girmez kollarım benim

 

Domur domur olmuş şimdi ağaçlar

Karası azaldı ak düşmüş saçlar

Sürekli çoğalır bendeki suçlar

Aktı geri gelmez yıllarım benim

 

Kardelen mevsimi bende hüzündü

Gece düşlediğim aşkın yüzündü

Yıllarca bekledim bir tek sözündü

Yıktı kimse bilmez sellerim benim

 

İstemem kumrular uçmasın sakın

Sefer var gönüle say ki bir akın

Bulmadım dünyada kimseyi yakın

Yaktı şifa bulmaz dillerim benim

 

Sezai Çiçek, 05.03.2019

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir