BEN HİÇ AYRILMADIM

  İSMAİL OKUTAN

*

 

ben hiç ayrılmadım
köyümün dağlarından damlarından damlalarından

hiç çıkmadım rüyalardan, gecenin ruhundan

tulumbayla suyunu içtiğim su kuyusundan

 

ben hiç ayrılmadım

hiç ayrılmadım esintiyle ruhuma dolan kutsallardan

kök saldığım yeşerip büyüdüğüm topraklardan

halamın maceraya sürükleyen masallarından

annemin buğday dövdüğü dibek taşlarından

babamın nohut kimyon mercimek tarlalarından

 

ben hiç ayrılmadım

karanlığı delip ay gördüm oynadığım gecelerden

ayla yarışıp dağlarda koştuğum koşulardan

yatağımı dama serip uyuduğum rüya gibi uykulardan

 

ben hiç ayrılmadım

yalnız bırakılıp ölüme terk edilen çeşmelerden

gökyüzünü seyredip büyülendiğim gecelerden

gecenin kalbinde sabahlanan çoban sohbetlerinden
küçücük göletlerde çamurda yüzmekten

iğde ağaçlarından, yabani armutlardan

alıçlardan kıraçlardan hiç ayrılmadım

okumak için her gün yeniden doğan umutlardan

 

yarım asırdır her gün hatırlarım halamın masallarını

her gün kahraman gibi övünürüm babamla

hiç ayrılmadım annemin tarhana çorbasının tadından

ben hiç ayrılmadım
annemi saklayan gecenin koynundan

beni anlatan halamın masallarından

babamı kalbinde saklayan ayrılıklardan

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram