BABAMLA HASBİHÂL

*Faik Kumru

*

“Kurumuş bir fidanım gözyaşım kifayetsiz

Hâlâ küçük çocuğum özlemim nihayetsiz”

*

Terazim hüzün dolu yüküm ağır geliyor

Seneler kalbur misal gelip geçip eliyor

Hasretlik yüreğimi bir mıh gibi deliyor

Sönmüş tüten ocağın başında yok ağlayan

*

Ne desem ne söylesem gönül artık kanmıyor

Gam olmayan yürekte bir köz dahi yanmıyor

Temessül etsen bir an hayal kâfi anmıyor

Gurbet sıla ne bilsin özüm beni bağlayan

*

Kulağım çınlamakta öksüz sesini duydum

İçim çatlayıp çöktü bu canı enkaz saydım

Günah sevabı geçti hiçi kefeye koydum

Eğildi yetim başım göz pınarım çağlayan

*

İçim sana aşikâr cümleyi ağyar saydım

Miadı dolsa bile sonu gelmeyen aydım

Sensizlik silkeledi dipsiz boşluğa kaydım

Şişe geçmiş ciğerim gülüverir dağlayan

*

Ruhum bedene dargın hapishane aşiyan

Her vakitte ısırır kuytuya sinmiş çıyan

Geçtim dünya hanından kapıyı aç gardiyan

Acı bir kelam olur urganımı yağlayan

*

Çorak toprak gibiyim çatlayıp küsmüş yere

Bir damla su dilenmiş el açmışım kaç kere

Meçhul bir âlemdeyim her yanım yara bere

Sırtımda kimsesizlik kör bıçağı zağlayan

*

Düşmanım çamur atar dostum sıvar yüzüme

İçimdeki sancıdan yaş inmiyor gözüme

Yaşın genç deseler de dayanmışım yüzüme

Dertlerimle kocadım vicdanımdır tığlayan

*

Can kafesi kırıldı “su çatlağını buldu”

Bir faninin esvabı ha ipek şal ha çuldu

Ya bir zengin desinler ya da fakir bir kuldu

Kabir istirahati sonsuz huzur sağlayan

*

Ötelerden ses versen gölgen düşse başıma

Sen gidince küçüldüm indim hiçlik yaşıma

Hüzünlerim peyderpey zehir katar aşıma

Tarife hacet mi var ahvalim Hakk’a ayan

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir