AĞLAYALIM BİR GÜN

 – ERSİN KARTAL

*

Işı sevgilim, hışmıyla yağan bir barut gibi ışı!
Sessizlik gri bir güldür, onu düşür omzundan.
Gölümde hala esrik gölgenin keyfi salınışı;
Eksildim paldır küldür, benimdir o kara zindan.

*

İstersen sözleşelim ve ağlayalım bir gün,
Ağlamak ki bir dildir, sökmesi hiç zor değil.
Göğsümde, savurduğum üzgün kapkara vir’gül;
O zindandan kopmadır parıldayan kor değil.

*

Tren geçti, dümdüz olduk seninle bu raylarda
Bayram ayakkabısı gibi, hem yeni hem afili…
İnsan daha gri oluyor böyle garip aylarda,
Daha bir yaşamak aşığı, daha bir alengirli…

*

İstersen sözleşelim ve dağılalım bir gün,
Masadan sofrayı çek, yere düşsün kader.
Toprağa bulansın gül, başındaki morgrengi;

Diri tut, dağılmasın tek gönlündeki ezber.

*

Üşü sevgilim, anasından ayrı yetim gibi üşü!
Öksüzlük gri bir tüldür, söküp at omzundan.
Göğsümde topladığım  sapsarı kumlu düşü,
Çekip kopardığımı bil, işte budur antioksidan…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram