ACILAR Kİ YAĞMURDAN ÖNCE YEŞERİR

 – ALİ RIFAT ARKU

*

kapalı kapılar ardında kurulur

aklımıza kementler atan köle pazarları

hangi şehre yaklaşsam sen diye

ayağında pranga yüzünde asma kilit

gece saçlarından tutup mu yatırır

damarından kırmızı şarap akan nehirleri

uzak muştularla birlik göverir yaramız

ölüm musikisi bir kar yağışıyla başlar çaresizlik

yalnızlığa sığınan kırların diline çöker sessizlik

son düzlüğe varınca kopar kıyamet

el altından dağıtır isyankar bir ıslığı

her mevsimin ırgatı yabani bir rüzgâr

aşk diye ölmüş olmalı şu ağaç

kuru dallarında zemheri kuşları

bir cesedi gagalıyor gün boyu

gölgesinde yutkunmaktan

boğazı parçalanmış toprak

aklımda demli çay sımsıcak

tenimde yürüyen ısırgan otları

kulağımda kıpırtıya aç bekliyor

gözlerimde zehirli eşkıya uykuları

suya salınmış izleri takip ediyor

gövdemin çaresizliğine darağacı kuran zaman

payımıza hasret düşüyor

damıtılmış mavi yalnızlıktan

ellerine değince ellerim

uyanırım taze baharlar koynunda

ayağa kalkar ürkmeden

kanlı bir hançerden sürgün insanlık

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram